บทที่ 115

บทที่ 115

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นของเจียงหวย หลินอี้เมิ่งก็พลันสงบลงทันที นางรู้ว่าความโกรธนั้นไร้ประโยชน์ และมันไม่สามารถแก้ปัญหาได้เลยแม้แต่น้อย

หลินอี้เมิ่งสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น "เจียงหวย เจ้าต้องการอย่างไรจึงจะยอมปล่อยหอการค้าเฉินเมิ่งไป"

เจียงหวยหัวเราะเบา ๆ สายตาของเขาจ้องมองหลินอี้เมิ่งด้วยความเร่าร้อนเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

"ข้าไม่ได้บอกไปแล้วหรือ? เจ้าแต่งงานกับข้า หอการค้าเฉินเมิ่งไม่เพียงแต่จะรักษาไว้ได้ แต่ยังสามารถพัฒนาต่อไปได้เป็นอย่างดีอีกด้วย"

"หากปฏิเสธละก็ เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้แล้ว"

เมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้ เจียงหวยก็ขี้เกียจที่จะใช้วิธีไม้นิ่มสลับแข็งอีกต่อไปแล้ว เขาต้องการใช้กำลังเด็ดขาด

นับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่เมืองเชียนซานเป็นต้นมา เขาก็ทำตัวราวกับผู้ติดตามตัวน้อยที่อยู่เบื้องหลังหลินอี้เมิ่ง ตอนแรกเขาคิดจะใช้ความสามารถของตนเองเพื่อพิชิตอีกฝ่าย ทว่าในเมื่อนางเล่นไม้นุ่มไม่ยอมรับไม้นิ่ม เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้

ความรู้สึกนี้ราวกับว่าข้ามาตามจีบเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ยอมให้ข้าจีบ ข้าจึงเกิดความโกรธขึ้นมา