บทที่ 12

บทที่ 12

เรือนไป่เซียงเองก็มีผู้แข็งแกร่งขั้นทารกวิญญาณหนุนหลังอยู่เช่นกัน เขาจึงไม่กล้ากำแหงล่วงเกินที่นี่จนเกินไปนัก

เหล่าบ่าวรับใช้ทั้งสี่พลันแยยยิ้มเหี้ยมเกรียมพุ่งตรงเข้าไปหาซูเฉิน ในแววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร

ดวงตาของซูเฉินเย็นเยียบขึ้นเล็กน้อย บนใบหน้าฉายแววรำคาญใจ อารมณ์ดีๆ ในวันนี้ถูกทำลายลงจนหมดสิ้น

เขาตวัดมือคว้าขึ้นกลางอากาศ ราวกับว่าอากาศรอบกายถูกบีบอัดจนแบนราบ บ่าวรับใช้ทั้งสี่ถูกบดขยี้จนแหลกสลายคาที่ในพริบตา โลหิตทะลักพรั่งพรูดั่งสายน้ำพุ

ทั้งสี่คนถูกสังหารลงในชั่วพริบตา!

ทันใดนั้น ซูเฉินก็คว้าตะเกียบขึ้นมาเลาหนึ่งแล้วซัดออกไป ทะลวงผ่านลำคอของจ้าวเหออันในคราเดียว

"ปัง!"

จ้าวเหออันทรรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น นัยน์ตาเริ่มเบิกกว้างพร่ามัว สองมือยกขึ้นกุมลำคอ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่!?