บทที่ 11

บทที่ 11

เมืองหมิงเยว่

ซูเฉินเดินทอดน่องไปตามถนนช้า ๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แม้จะสืบทอดความความทรงจำของร่างเดิมมาอย่างสมบูรณ์ แต่เขาก็ยังอยากเห็นโลกใบนี้ด้วยตาของตนเอง

เมื่อมองผู้คนที่เดินสวนกันไปมาบนท้องถนน ซูเฉินก็เผยสีหน้าเคลิบเคลิ้มออกมา

การได้มีชีวิตอยู่ ช่างดีเสียจริง

พริบตาเดียวเขาก็เดินเตร็ดเตร่ในเมืองหมิงเยว่เกือบสามชั่วยาม ตลอดทางกินโน่นดื่มนี่ ลิ้มลองอาหารขึ้นชื่อของเมืองหมิงเยวเสียนาน

"เรือนไป่เซียง!"

ซูเฉินหยุดยืนอยู่หน้าหอสุราแห่งหนึ่ง แม้หอสุรานี้จะมีขนาดไม่ใหญ่โตนัก แต่การตกแต่งกลับประณีตบรรจงเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้งผู้คนที่เข้าออกยังมีจำนวนไม่น้อย

"เข้าไปดูเสียหน่อย"