บทที่ 13

บทที่ 13

ซูหงหย่วนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แววตากลัดหนองมองไปยังซูเฉิน มุมปากเผยรอยยิ้มบางเบาออกมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและต่ำทึบ

"ฉิงเทียนบอกว่าเจ้าคือยอดอัจฉริยะแห่งตระกูลเรา มีรากวิญญาณชั้นเลิศเชียวนะ!"

"แคก แคก แคก!"

เสียงไออย่างรุนแรงดังขึ้น ซูเฉินตั้งท่าจะเดินเข้าไปหา แต่ซูหงหย่วนกลับโบกมือห้าม

"ไม่ต้องสนใจข้า โรคเก่ากำเริบแล้ว!"

ซูหงหย่วนสูดลมหายใจลึกสองเฮือก เอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า "พวกเจ้าในอนาคตล้วนเป็นกำลังสำคัญของตระกูลเรา หวังว่าพวกเจ้าจะสามารถนำพาตระกูลซูเดินไปได้ไกลยิ่งขึ้น"

"ปู่เหลือเวลาอีกไม่มาก เกรงว่าจะไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนพวกเจ้าได้แล้ว"

ถึงแม้จะเป็นการพบหน้ากันครั้งแรก แต่ซูเฉินกลับสัมผัสได้ถึงความปรารถนาดีและความเอ็นดูที่ซูหงหย่วนส่งผ่านออกมา