บทที่ 10

บทที่ 10

ซูฉิงเทียนคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าซูเฉินจะสามารถหยิบโอสถขั้นต่ำออกมามากมายได้ด้วยมือเปล่า

เขามองไปยังซูเฉินอีกครั้ง ในแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

บุตรชายที่เติบโตมาข้างกายเขาตั้งแต่เด็กผู้นี้ กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าไปเสียได้

ซูเฉินย่อมรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ จึงกล่าวอย่างจนใจว่า "ข้าเป็นกายอริยะ ท่านอาจารย์ของข้าก็เป็นผู้บำเพ็ญที่มีพลังฝีมือแข็งแกร่งอย่างยิ่ง การหยิบโอสถชั้นหนึ่งสักหลายแสนเม็ดออกมาให้ศิษย์กินเล่นเป็นของว่าง ย่อมเป็นเรื่องสมเหตุสมผลแล้วมิใช่หรือ"

มุมปากของซูฉิงเทียนกระตุกขึ้นอย่างอดไม่ได้ เจ้าเด็กนี่ช่วงนี้ชักจะน่าโดนสั่งสอนเสียแล้วกระมัง

ทว่าสิ่งที่ซูเฉินพูดก็นับว่าปกติเช่นกัน อีกฝ่ายคือร่างกายระดับอริยะ ยิ่งบวกกับท่านอาจารย์ที่ทรงพลังไร้เทียมทาน

ในสายตาของพวกเขา โอสถชั้นหนึ่งห้าแสนเม็ดอาจจะมีค่ามาก แต่เมื่อคำนวณดูจริงๆ แล้วกลับด้อยค่ากว่าโอสถชั้นหกเพียงเม็ดเดียวเสียอีก