บทที่ 309

บทที่ 309

ขอทานเดินอย่างสิ้นหวังและไร้จุดหมายอยู่ภายในเมืองชายแดนเล็กๆ แห่งนี้

ทว่าในเวลานั้น ร่างในชุดสีฟ้าสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเขา

"น้องน้อยดูจิตใจเลื่อนลอยถึงเพียงนี้ ท่าทางคงเผชิญกับความพลิกผันครั้งใหญ่ในชีวิตสินะ"

"น่าเวทนาเสียจริง พุทธบุตรแห่งเจดีย์พุทธโบราณผู้เคยองอาจผ่าเผย บัดนี้กลับต้องมาตกต่ำถึงเพียงนี้ ช่างน่าทอดถอนใจนัก"

อาจารย์สามมองไปยังขอทานผู้นั้น ส่งเสียงผ่านลมปราณเข้าไปในหูของอีกฝ่าย

เวลานั้น ฝีเท้าใต้ร่างของขอทานจึงค่อยหยุดลงในที่สุด

เขาหันกลับมา สายตายังคงมองตรงมาโดยไม่มีประกายแห่งความหวังใดๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเวิ้งว้างไร้ที่สิ้นสุด "เจ้าเป็นใคร? พวกเราเคยพบกันมาก่อนหรือ?"

อาจารย์สามยิ้มบางๆ "ข้าเป็นใครไม่สำคัญ"

"ที่สำคัญคือ เจ้าในภายภาคหน้ามีโอกาสที่จะแก้แค้นให้เหล่าผู้อาวุโสในสำนักของตนได้ชัดๆ"