บทที่ 310

บทที่ 310

เมื่อได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคนผู้นั้น หุนอู๋เจินจึงเปิดประตูสนามหญ้าด้วยความระมัดระวัง หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นและตึงเครียด ก่อนจะก้าวเดินเข้าไป "คะ… คารวะท่านบรรพจารย์ขอรับ!"

"ยืนเหม่ออะไรอยู่?"

"เข้ามาช่วยเร็วเข้า" ชายวัยกลางคนผู้นั้นเหลือบมองเขาแวบหนึ่งเอ่ยขึ้น

"ขอ… ขอรับ"

นี่เป็นครั้งแรกที่หุนอู๋เจินได้พบกับบรรพจารย์ในตำนานผู้นี้ ในใจยังคิดอยู่เลยว่าตนเองต้องเตรียมคำพูดอะไรไว้บ้าง

คาดไม่ถึงเลยว่าเมื่อบรรพจารย์เบื้องหน้าพบหน้าเขา ประโยคแรกกลับกลายเป็นสั่งให้เขามาช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ เสียอย่างนั้น