เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 765 หลงอิ่น
เมื่อแสงของกระบี่ไท่ชูสลายหายไปจนหมดในส่วนลึกของท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว เหนือเมืองปู้ลั่วก็มีฝนสีทองโปรยลงมา
นั่นคือกลิ่นอายแห่งเต๋าที่กระจัดกระจายตอนกฎสวรรค์จัดเรียงใหม่ ทุกหยดล้วนมีพลังแห่งการสร้างสรรค์
ถงเพียวอวิ๋นคุกเข่าอยู่บนกำแพงเมือง ปล่อยให้ฝนทองเปียกชุ่มเสื้อผ้า
ปลายนิ้วของนางจิกลงไปในหินบะซอลต์แข็ง ๆ เลือดไหลตามร่องหิน แต่นางไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด
“นายน้อย...ไปแล้วจริง ๆ หรือ” นางพึมพำกับตัวเอง เสียงเบาจนมีแต่ตัวเองที่ได้ยิน
เฉาเจิ้งฉุนลากร่างที่พิการเดินมาข้างนาง แม่ทัพเฒ่าที่เคยเกรียงไกรคนนี้ตอนนี้หลังงอ เหมือนแก่ลงพันปีในคืนเดียว เขายื่นมือสั่น ๆ อยากประคองถงเพียวอวิ๋นขึ้น แต่พอแตะไหล่ของนางก็ชะงัก
“แม่นาง...ผมของเจ้า...”
ถงเพียวอวิ๋นเงยหน้าขึ้นอย่างเลื่อนลอย ปอยผมขาวราวหิมะหลุดจากไหล่ลงมา นางเพิ่งรู้ตัวว่าผมดำของตัวเองกลายเป็นสีเงินขาวในพริบตา
“ไม่เป็นไร” นางค่อย ๆ ลุกขึ้น น้ำตาในดวงตาแห้งไปนานแล้ว “ซื่อจื่อบอกว่าจะกลับมา ข้าก็จะรอเขากลับมา”