เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 144
โจวเจินเจินเพิ่งจะออกจากเรือน ก็ถูกหยวนเจาขวางเอาไว้ พอรู้ว่านางจะออกไปข้างนอก เขาก็กอดขานางไว้แน่นอย่างเอาแต่ใจ
เจ้าก้อนถั่วเงยหน้ากลม ๆ ขึ้นอ้อนวอน “ท่านอาสะใภ้เจ็ดจะออกไปข้างนอกหรือ พาเสี่ยวเจาไปด้วยสิ”
โจวเจินเจินลูบศีรษะเขา “เสี่ยวเจาเด็กดี วันนี้ท่านอาสะใภ้เจ็ดจะไปที่ไกลหน่อย เจ้าอยู่บ้านดี ๆ รอท่านอาสะใภ้เจ็ดกลับมาซื้อของอร่อยให้ ดีหรือไม่?”
หยวนเจามุ่ยปากน้อย ๆ “พวกใต้เท้าล้วนหลอกเด็กทั้งนั้น”
คำพูดนี้ทำให้โจวเจินเจินสงสัยขึ้นมา “มีใครบ้างหลอกเจ้า?”
หยวนเจาน้อยชูนิ้วก้อยขึ้นมานับอย่างจริงจัง “อาสะใภ้สาม อาสะใภ้ห้า อาสะใภ้หก…”
โจวเจินเจินถึงกับพูดไม่ออก พวกสะใภ้เหล่านี้ ที่แท้ก็ใช้วิธีนี้กันหมดเลยหรือ ใช้แล้วก็แล้วไปเถิด ดันถูกเด็กจำฝังใจเสียอีก ดูท่าคงจำไปชั่วชีวิต
“ยังมีท่านแม่ของข้าด้วย!” พอพูดถึงตรงนี้ หยวนเจาน้อยก็ขุ่นเคืองขึ้นมา
ดีมาก ทั้งหมดเจ็ดคน เกินครึ่งขึ้นบัญชีดำของเขาแล้วกระมัง?