เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 89
พวกโจวเจินเจินเดินทางกันวันละกว่าร้อยลี้ หากพบเจอวันที่มีลมหิมะก็จะตั้งค่ายแต่เนิ่น ๆ ไม่เดินทางยามค่ำคืน
สามวันเดินทางมาได้กว่าห้าร้อยลี้
ยามนี้พวกเขาเข้าสู่เขตแดนโจวรุ่นแล้ว โจวรุ่นก็คือเจิ้นเจียงในยุคหลัง
ตลอดทางราบรื่น ทั้งยังเดินทางได้ครบตามระยะที่วางแผนไว้ทุกวัน โจวเจินเจินจึงอารมณ์ดี
เมื่อเทียบกันแล้ว อารมณ์ของโจวอิ๋งอิ๋งกลับไม่ดีนัก
พวกเขาอยู่ห่างจากเมืองหลวงมากขึ้นเรื่อย ๆ
พอคิดถึงเรื่องนี้ โจวอิ๋งอิ๋งก็หงุดหงิดยิ่งนัก นางไม่เข้าใจว่าหยวนซู่หมิงจะไปส่งถึงเมื่อใด หรือจะอาลัยอาวรณ์กันถึงเพียงนั้น? ในใจนางรู้สึกขมขื่น ทั้งเปรี้ยวทั้งฝาด ทว่าสองตำลึงเงินวันก่อนเพิ่งถูกพี่ใหญ่ดุด่า นางจึงไม่กล้าแสดงสีหน้าผิดปกติแม้แต่น้อย
เพียงตอนแวะพักกินอาหารและเข้าพักโรงเตี๊ยม โจวอิ๋งอิ๋งก็ดูหงอยเหงาทั้งตัว
วันนั้นหลังกินอาหารเสร็จ โจวเจินเจินก็เอ่ยเรื่องนี้กับหยวนซู่หมิง