เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 90
บุรุษเช่นเขาไม่ควรแต่งภรรยาเลย สมควรแล้วที่จะเป็นโสดไปทั้งชีวิต จะไปทำร้ายบุตรสาวบ้านอื่นทำไม!
หลังข่มพวกภูตผีปีศาจเสียจนสงบลงได้ โจวเจินเจินก็ถามโจวหลานหลานว่า “นี่คือบุรุษที่เจ้าถึงกับเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อแต่งด้วยหรือ? นี่คือตระกูลที่เจ้ายืนกรานจะแต่งเข้ามา ทั้งที่มารดาเตือนแล้วเตือนอีกหรือ? ลดตัวแต่งเข้าตระกูลสูงศักดิ์ แต่กลับต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เจ้าสำนึกเสียใจหรือไม่?”
โจวเจินเจินต้องการคำตอบที่ชัดเจนจากนาง เพื่อตัดสินใจว่าจะช่วยเหลือต่อไปหรือไม่
คำซักถามของโจวเจินเจินฟาดลงบนตัวโจวหลานหลานราวกับแส้ ทำให้นางเจ็บปวด และไม่อาจหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับความจริง
เมื่อชาวหมู่บ้านตระกูลเฉินได้ฟัง ก็รู้สึกบาดหูยิ่งนัก ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย
เฉินหมิงซั่นรู้สึกอึดอัดใจอย่างยิ่ง
“ข้า—” เมื่อมองดวงตาห่วงใยของน้องสาวแท้ ๆ โจวหลานหลานก็นึกถึงชีวิตหลายปีหลังแต่งงาน ในที่สุดก็เลิกฝืนทนแล้วร้องไห้อย่างหมดสิ้นความอดกลั้น “ข้าสำนึกเสียใจแล้ว เจินเจิน ข้าสำนึกเสียใจแล้ว”
ที่จริงนางเสียใจมานานแล้ว เพียงแต่เส้นทางนี้นางเป็นคนเลือกเอง จึงคิดว่าต่อให้ต้องคุกเข่าก็ต้องเดินให้จบ ทุกครั้งที่ได้รับความคับข้องใจ นางจะฝืนใจบอกตัวเองว่าอย่าเสียใจ แต่วันนี้ ในที่สุดนางก็เอ่ยความในใจออกมา
เมื่อได้ยินคำพูดของโจวหลานหลาน ใบหน้าเฉินหมิงซั่นก็ซีดเผือด