เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87
รถม้าหยุดแวะที่ศาลาสิบลี้นอกเมืองครู่หนึ่ง ราวสามถึงห้านาทีได้ยินจากเสียงแล้วดูเหมือนข้างหน้าจะมีความเคลื่อนไหวใหญ่โต
รออยู่นานก็ยังไม่เคลื่อนต่อ โจวเจินเจินจึงสงสัย อดถามคนขับรถม้าไม่ได้ว่า “ข้างนอกหยุดทำไมกัน?”
คนขับรถม้าตอบว่า “คุณชายหยวนหยุดรถม้ารับคนขอรับ คุณหนูหก ข้าน้อยเหมือนเห็นพี่หมาขึ้นรถม้าคันที่สองซึ่งตามหลังคุณชายหยวน พร้อมกับมารดา”
พี่หมา? หมาตงเหมย? โจวเจินเจินนึกขึ้นได้อย่างรวดเร็ว หยวนซู่หมิงรับหมาตงเหมยไว้ใต้สังกัดแล้วหรือ? ช่างเหนือความคาดหมายจริง ๆ ชาติที่แล้วหมาตงเหมยทำงานให้ตระกูลเฮ่อ เป็นกำลังสำคัญใต้สังกัดตระกูลเฮ่อแท้ ๆ ชาตินี้กลับถูกหยวนซู่หมิงชักชวนเข้าพวก จุดพลิกผันนี้ชวนให้ทอดถอนใจ
หลังเที่ยง พวกเขาก็มาถึงสถานีพักม้าแห่งแรกในที่สุด
ยามนี้โจวเซี่ยนหิวจนต้องรองท้องด้วยขนมไปหลายชิ้นแล้ว
ทันทีที่รถม้าจอดสนิท โจวเจินเจินและคนอื่น ๆ ก็ทยอยลงจากรถ
นั่งอยู่บนรถม้าครึ่งค่อนวัน ทั้งยังถูกเขย่าตลอดทาง กระดูกแทบละลาย
รถม้าของโจวเจินเจินทั้งกันหนาวและนั่งสบาย อีกทั้งระบบลดแรงสะเทือนและป้องกันการโคลงเคลงยังทำได้ถึงขีดสุดแล้ว ถึงอย่างนั้นนางก็ยังรู้สึกไม่สบายตัว ส่วนโจวอิ๋งอิ๋งและคนอื่น ๆ ยิ่งหนักกว่า รถม้าของพวกเขากันหนาวได้ไม่ดี ความสบายก็แค่พอใช้ ตอนโจวอิ๋งอิ๋งลงจากรถม้า ช่วงขาตั้งแต่ใต้เข่าลงไปทั้งเย็นทั้งชาเพราะเลือดไหลเวียนไม่สะดวกมาตลอดช่วงเช้า