เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 56
เสิ่นลวี่พอเห็นโจวไห่ก็เอ่ยกระทบด้วยรอยยิ้มเย็นชา “โจวไห่ ประตูบ้านเจ้าช่างเข้ายากเสียจริง”
เพราะถูกโจวไห่ปล่อยให้รอเก้ออยู่หลายวัน หวังซั่วจึงไม่พอใจอย่างยิ่ง ยังดีที่โจวไห่ไม่ได้ปฏิเสธตระกูลเสิ่นของพวกเขา แต่ไม่รับเทียบเชิญสักฉบับ มิฉะนั้นหวังซั่วคงคิดแน่ว่าตระกูลเสิ่นไร้ความสามารถ ทำงานไม่เอาไหน เรื่องถึงได้คืบหน้าล่าช้า
โจวไห่รีบกล่าวว่า “เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดแล้ว ช่วงหลายวันก่อนยุ่งเกินไป เกรงว่าจะต้อนรับได้ไม่ทั่วถึง จึงไม่กล้ารับเทียบเชิญ” โรงงานผลิตยาซานฉินเปิดกิจการ ไม่เพียงโจวเจินเจินที่ยุ่ง ตัวเขาในฐานะว่าที่ประมุขตระกูลก็พลอยยุ่งไปด้วย ไม่มีเวลาจัดการเทียบเชิญต่าง ๆ จริง ๆ
โจวไห่ให้คำอธิบายที่ฟังดูไม่ค่อยจริงใจนัก เสิ่นลวี่โกรธจนปากเบี้ยว ยิ่งวันนี้มาถึงโจวเจียฟาง ได้เห็นผู้คนในตระกูลโจวต่างมีชีวิตชีวารุ่งเรือง เขาก็ยอมรับว่ารู้สึกอิจฉาอยู่ในใจ
“พอจัดการธุระเสร็จ ข้าก็รีบให้คนไปเชิญพวกท่านมาแล้ว เอ้อ ท่านนี้คือ?” โจวไห่มองคุณชายที่ไม่คุ้นหน้าแต่ดูสูงศักดิ์ซึ่งยืนอยู่ข้างเสิ่นลวี่ อดคาดเดาฐานะของอีกฝ่ายไม่ได้
เฮ่อเสียนยิ้มน้อย ๆ “ได้ยินชื่อเสียงของว่าที่ประมุขตระกูลโจวมานานแล้ว ผู้น้อยแซ่เฮ่อ ชื่อเสียน ครั้งนี้มาเยือนเพราะอยากขอให้ว่าที่ประมุขตระกูลโจวช่วยสักเรื่อง…”
ตอนคนจากเรือนตระกูลหลักมาพบโจวเจินเจิน นางกำลังสอนพวกเขาปรุงลูกกลอนบ๊วยดำขับพยาธิอยู่ในห้องปรุงยาแบบจับมือทำ