เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57
หลังโรงงานผลิตยาซานฉินสร้างเสร็จ เมื่อเห็นว่ามันจะทำให้ผู้คนมากมายได้รับประโยชน์ ชาวโจวเจียฟางต่างกล่าวถึงโรงงานแห่งนี้ด้วยคำชื่นชมไม่ขาดปาก
หากมีใครรู้สึกรำคาญใจยิ่งนัก คนผู้นั้นย่อมเป็นสกุลเซี่ยอย่างไม่ต้องสงสัย ทุกครั้งที่นึกถึงเงินของสายเรือนใหญ่ที่ไหลออกไปราวสายน้ำ ถูกโจวเจินเจินนำไปสร้างโรงงานผลิตยาอะไรนั่น นางก็รู้สึกเจ็บแปลบในอก ที่น่าหงุดหงิดคือช่วงนี้คนมากมายยังไม่รู้จักดูสีหน้าคน เอาแต่พูดจี้ใจนางไม่หยุด
“ป้าสะใภ้ใหญ่ บ้านเจ้ามีเจินเจินที่เก่งกาจเสียจริง โรงงานผลิตยาใหญ่โตเพียงนั้นบอกว่าจะเปิดก็เปิดขึ้นมาได้ ตอนรับคนงานรอบที่สอง อย่าลืมอาหวังบ้านข้าเล่า”
“แล้วก็อาหมิงบ้านข้าด้วย รบกวนเจ้ากับหลานสาวคนโตช่วยพูดจาดี ๆ ให้เจ้าอาหมิงของพวกเราหน่อยเถิด”
“ได้สิ ได้สิ” สกุลเซี่ยฝืนยิ้มรับมือจนจบ
สกุลเซี่ยฝืนรับมือกับคนในตระกูลที่หวังอาศัยนางไปประจบโจวเจินเจินทีละคนจนเสร็จ กลับถึงบ้านก็ยกน้ำดื่มหมดไปแก้วใหญ่
“เรียกร้องความสนใจ!” ถ้อยคำของสกุลเซี่ยแฝงความริษยาไว้ไม่มิด
เมื่อเห็นมารดาเป็นเช่นนี้ โจวอิ๋งอิ๋งก็รู้สึกเศร้า ทั้งหมดเป็นเพราะนางไม่เก่งเหมือนพี่หญิงร่วมตระกูลคนที่หก จึงไม่อาจนำเกียรติมาสู่มารดา
“ใจท่านย่าของเจ้าลำเอียงไปทางสายเรือนรองแล้ว ต่อไปลูกของแม่คงต้องถูกกลั่นแกล้ง” สกุลเซี่ยมองบุตรสาวด้วยความรักและสงสาร