เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 55
หวังซั่วกับเฮ่อเสียนเข้าพักที่เรือนพักตระกูลเสิ่น เมื่อนั่งลงแล้ว ย่อมไม่พลาดที่จะเอ่ยถามถึงผู้เขียนอัจฉริยะพันบรรทัด
ครั้นรู้ว่าตระกูลเสิ่นถึงกับยังจับต้นชนปลายเรื่องพันบรรทัดไม่ได้ หวังซั่วก็โกรธจัด “นี่หรือคือตระกูลใหญ่ที่พวกตระกูลเฮ่อบอกว่าครองหลูเจียงและมีอำนาจแข็งแกร่ง? ผ่านมาตั้งนานแล้ว แม้แต่หน้าตาของพันบรรทัดเป็นอย่างไร เป็นคนแบบไหน พวกเจ้าก็ยังไม่รู้เลยหรือ?” ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี!
ปิดท้ายตอน
จากเมืองหลวงมาถึงหลูเจียง เขาเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและคาดหวัง ทว่าบัดนี้ตระกูลเสิ่นกลับราดน้ำเย็นใส่เขาจนชุ่ม ความรู้สึกแตกต่างสวนทางกันนั้นย่อมจินตนาการได้ไม่ยาก ไม่น่าแปลกที่เขาจะเดือดดาลถึงเพียงนี้
แม้คำพูดของหวังซั่วจะพุ่งเป้าไปที่เฮ่อเสียน แต่ไม่ว่าถ้อยคำใดก็ล้วนเป็นการเย้ยหยันความสามารถของตระกูลเสิ่น
เสิ่นเหิงที่ได้ยินอยู่ข้าง ๆ ก็เดือดดาลยิ่งนัก เป็นเขาที่จัดการเรื่องราวได้ไม่ดี เป็นเขาที่ทำให้ตระกูลเสิ่นต้องขายหน้า เขาจึงเกลียดโจวเจินเจินผู้ก่อให้เกิดสถานการณ์เช่นนี้เข้ากระดูกดำ
เฮ่อเสียนขมวดคิ้ว เขาไม่ได้ใส่ใจกับโทสะที่หวังซั่วพุ่งมาทางตน เพราะนับดูแล้วเพลิงโกรธนี้ไม่ได้มุ่งมาที่เขา เพียงแต่เขาคาดไม่ถึงว่าตระกูลเสิ่นจะไร้ความสามารถถึงเพียงนี้