เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42
เป็นประโยคเรียบง่ายตรงไปตรงมาแท้ ๆ แต่กลับฟังออกถึงความร้อนรนในถ้อยคำนั้น แฝงความมั่นใจอยู่เล็กน้อย และคำถามคาดคั้นที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัว
เสียงคุ้นหูทำให้โจวเจินเจินหันกลับไป และก็เห็นหยวนซู่หมิงยืนอยู่ไม่ไกลด้านหลังนางจริง ๆ
ร่างสูงโปร่งของพ่อหนุ่มยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น จับจ้องนางอย่างดื้อรั้น ทั่วทั้งร่างแผ่ความน้อยใจออกมาเล็กน้อย ซึ่งคนนอกยากจะสังเกตเห็น
โจวเจินเจินมองเขาแล้วถอนหายใจเบา ๆ คนตรงหน้ายังเป็นเพียงพ่อหนุ่ม ยังไม่เติบโตเป็นคุณชายซู่หมิงผู้เด็ดขาดในการสังหารอย่างที่เป็นในภายหลัง
ดวงตาดำสนิทของหยวนซู่หมิงจับจ้องนาง ราวกับดื้อดึงรอคำตอบจากนาง
เมื่อครู่อยู่ข้างใน ยิ่งมองเขาก็ยิ่งโกรธ นางปฏิเสธเขา ขีดเส้นแบ่งระหว่างกัน แล้วนางกลับเลือกคนเช่นนี้มาอยู่ฝ่ายเดียวกันหรือ? นางรู้อยู่แล้วว่าเขามีฐานะเช่นไร แต่กลับเลือกคนที่ด้อยกว่าเขา กู้หวย ฮึ ๆ…
ดังนั้นหลังจากนางออกจากห้องโดยสารได้ไม่นาน เขาก็อดรนทนไม่ไหว สั่งให้ฮั่วตงไหลไปจัดการธุระ แล้วตามออกมาด้วย
โจวเจินเจินไม่รู้ว่าการที่ทั้งสองออกมาข้างนอกตามกันมา ยังทำให้คนช่างสังเกตบางคนข้างในคาดเดาไปต่าง ๆ นานา แม้หยวนซู่หมิงจะรู้ แล้วจะเป็นไรไป? เรื่องนี้มีค่าราวตำลึงเงินหนึ่งตำลึงเงินเสียที่ไหน
เรื่องที่นางออมมือในการเดินหมาก โจวเจินเจินไม่แปลกใจที่หยวนซู่หมิงมองออก