เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43
มุมหนึ่งของเรือสำราญ สวีซื่อยืนอยู่ข้างเฉินช่าน มองคนสองคนกลางฝูงชนที่แม้ไร้ถ้อยคำกลับสื่อความหมายได้ยิ่งกว่าคำพูด ของกำนัลครั้งนี้มีมูลค่าสองตำลึงเงิน
“ก่อนหน้านี้ข้าก็บอกแล้วว่าโจวเจินเจินเป็นพวกชอบหว่านเสน่ห์ เจ้ามองนางสิ ถึงกับทำให้หยวนซู่หมิงใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ลงสนามด้วยตัวเองก็เพียงเพื่อชนะโอสถเม็ดกระจอกที่นางมอบให้ เห็นได้ว่านางมีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำเพียงใด…”
สวีซื่อกดเสียงต่ำ กล่าววาจาดูแคลนอย่างเต็มที่
เฉินช่านไม่ได้พูดอะไร เขามองเห็นชัดเจน ตั้งแต่ต้นจนจบโจวเจินเจินไม่ได้ทำอะไรเลย พฤติกรรมของคนอื่นเกี่ยวอะไรกับนางด้วย?
เพียงแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดสวีซื่อจึงเอ่ยวาจามุ่งร้ายต่อโจวเจินเจินอยู่เสมอ
ในเวลานั้นเอง อาหยวี่เสนอใช้ยาเม็ดอันกงหนิวหวงแลกกับป้ายนิ้วหยกของกู้หวย การกระทำของอาหยวี่เสมือนตบหน้าเขาฉาดใหญ่ เสียงของสวีซื่อพลันหยุดกึก ใบหน้าแดงก่ำ
ครานี้สวีซื่อลืมไปแล้วว่าโจวเจินเจินเป็นผู้มอบรางวัลเดิมพันให้โจวเฉิน เป็นกระดิ่งน้อยประณีตพวงหนึ่ง หากเขานึกขึ้นได้ ไม่รู้ว่าจะคิดไปในทางต่ำทรามเช่นไรอีก
“พี่สวี พวกเราออกไปกันเถิด” เฉินช่านเสนอ