เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 41
เป็นไปตามคาด โจวเฉินถูกเกณฑ์แรงงาน ทุกวันเมื่อกลับจากสำนักศึกษาประจำอำเภอก็ต้องมาช่วยโจวเจินเจินวาดภาพบุคคลของเทพกุมาร เขายุ่งอยู่หลายวันติดกัน กว่าจะวาดภาพบุคคลและภาพฉากอื่น ๆ ตามที่โจวเจินเจินต้องการเสร็จ
โจวเฉินตวัดพู่กันเป็นเส้นสุดท้าย ภาพบุคคลแผ่นสุดท้ายก็เสร็จสมบูรณ์ เขาส่งให้โจวเจินเจินตรวจดู หลังได้รับคำยืนยันจากนาง เขาก็ถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะเอนหลังล้มลง แทบจะนอนหงายแผ่บนเตียงเตาอยู่แล้ว
โจวเจินเจินกำลังจัดเรียงต้นฉบับทั้งหมด เห็นเขาเป็นเช่นนี้ก็อดหัวเราะไม่ได้ “เหนื่อยถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
โจวเฉินนอนแล้วก็ไม่อยากขยับตัวอีก ได้ยินเช่นนั้นก็อดโต้แย้งไม่ได้ “เหลวไหล เจ้าเกณฑ์ข้ามาใช้แรงงานชัด ๆ ข้าทำการบ้านเสร็จทุกวันแล้วยังต้องมาช่วยเจ้าวาดภาพเหมือนอย่างประณีต ไหนจะข้อเรียกร้องของเจ้าที่มีมากเหลือเกิน เกือบทำเอาข้าหัวล้านแล้ว”
โจวเจินเจินกลอกตาใส่เขา หากเจ้าไม่ได้พูดไปยิ้มไป ข้าคงเชื่อแล้ว
ปิดท้ายตอน
โจวเจินเจินเหลือบมองผมหนาดกของเขา ไม่เห็นตรงไหนจะหัวล้าน จึงถามว่า “วันหลังข้าทำน้ำยาปลูกผมให้เจ้าดีหรือไม่?”
โจวเฉินลูบศีรษะแล้วโบกมือ “เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง” แท้จริงในใจเขาเบิกบานยิ่งนัก แม้ถูกใช้งานอยู่หลายวัน แต่วาดภาพเหมือนอย่างประณีตของเขากลับก้าวหน้าขึ้นไม่น้อย รู้สึกว่าคอขวดเดิมคลายลง ข้อจำกัดทั้งหลายพลันหายไป
ระหว่างโจวเจินเจินจัดเรียงภาพวาด โจวเฉินก็หยิบนิทานเล่าเรื่องเทพกุมารขึ้นมาอ่านอย่างเพลิดเพลิน