เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40
หอหนังสือมู่จื่อ
ที่นี่ช่างเงียบเหงาเสียจริง เมื่อเทียบกับร้านหนังสือฮ่าวหานฝั่งตรงข้ามที่กำลังเฟื่องฟู ต่อให้เจ้าของไม่อยากยอมรับว่าร้านเงียบราวไร้ผู้คน แต่ในหอหนังสือก็มีลูกค้าอยู่เพียงสองสามตำลึงเงินจริง ๆ
ลูกค้าที่เหลืออยู่ไม่กี่คนเหล่านั้น เมื่อพบว่าไม่มีหนังสือที่ตนต้องการ ก็ทยอยยกเท้าจากหอหนังสือมู่จื่อไป
เสี่ยวเอ้อร์ของหอหนังสือเดินไปส่งลูกค้าถึงหน้าประตู ก่อนกลับมาข้างเคาน์เตอร์แล้วฟุบอย่างห่อเหี่ยว มองเถ้าแก่ร้านดีดลูกคิด
“เถ้าแก่หลี่ เหตุใดท่านดีดลูกคิดได้อย่างกระตือรือร้นนักเล่า หอหนังสือมู่จื่อของเราทั้งวันยังขายหนังสือได้ไม่กี่เล่ม มีบัญชีอะไรให้คิดกัน”
เถ้าแก่หลี่ไม่แม้แต่เงยหน้า “ต่อให้ทั้งวันขายได้เพียงเล่มเดียว บัญชีก็ต้องคิดให้กระจ่าง”
“เถ้าแก่หลี่ ท่านว่า หากเป็นเช่นนี้ต่อไป หอหนังสือของเราจะปิดกิจการหรือไม่”
เถ้าแก่หลี่ขมวดคิ้ว “อย่าพูดเหลวไหล” ร้านนี้เป็นของตระกูลหลี่ทั้งนั้น ยังไม่ถึงกับต้องปิดกิจการหรอก แค่กำไรลดลงเท่านั้น
นี่คือภาพที่โจวเจินเจินเห็นเมื่อก้าวเข้าประตูมา