เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 38
โจวเจินเจินเป็นคนร้องไห้เงียบ ๆ ไม่ส่งเสียงดัง จึงไม่ได้ทำให้บ่าวหญิงที่เฝ้ายามอยู่ตื่นตกใจ
หลังนางจากไปแล้ว บุตรชายจะเป็นอย่างไร นี่เป็นคำถามที่เมื่อก่อนนางไม่กล้าคิดลึกลงไป นางบอกตัวเองอยู่ในใจเสมอว่าบุตรชายเป็นสายเลือดของสกุลเหมย ไม่ว่าอย่างไรสกุลเหมยก็คงไม่ถึงกับปฏิบัติต่อเขาอย่างอยุติธรรมเกินไป ช่วงหลายปีที่นางคอยเอาอกเอาใจเขาอย่างฝืนใจ นางลอบวางยาให้ชายผู้นั้นเป็นหมัน ต่อไปเขาจะไม่มีทายาทอีก บุตรชายของนางเป็นสายเลือดที่มีอยู่น้อยนิดของเขา เขาควรปฏิบัติต่อเขาอย่างดีถึงจะถูก
อีกอย่าง นางคิดว่าต่อให้สกุลเหมยไม่แบ่งทรัพย์สินให้เขาแม้แต่ส่วนเดียว แม้จะแยกเรือนแบ่งตระกูล นางก็มีบุตรเพียงคนเดียว สินเดิมเจ้าสาวของนางเพียงพอจะเลี้ยงเขาจนเติบใหญ่เป็นผู้ใหญ่ ซ้ำยังเหลือพอจะสร้างฐานะให้เขาได้ จากนั้นเขาก็แต่งภรรยา มีบุตร และใช้ชีวิตไปจนสิ้นอายุขัย
ทว่าความฝันที่ใกล้เคียงความจริงอย่างยิ่งนี้กลับทำลายภาพฝันที่นางหลอกตัวเอง
โจวเจินเจินนอนอยู่บนเตียง นางไม่คิดเลยว่าหลังจากนางตาย บุตรชายจะต้องใช้ชีวิตเช่นนี้ หากหยวนซู่หมิงไม่ได้พาเขาออกจากสกุลเหมย ด้วยสถานการณ์ของเขาแล้ว เกรงว่าคงอยู่ไม่ถึงวัยผู้ใหญ่
เมื่อนึกถึงหยวนซู่หมิง ความคิดของนางก็อดหวนกลับไปถึงเรื่องที่เขาไม่เคยแต่งงานตลอดชีวิตในความฝันไม่ได้