เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37
เฮ้อ! ยุคสมัยเสื่อมทราม จิตใจคนไม่เหมือนเก่า ไฉนผู้คนจึงจริงใจต่อกันให้มากขึ้น ลดเล่ห์เหลี่ยมลงสักหน่อยมิได้เล่า? เห็นชัด ๆ ว่าเขาเป็นฝ่ายสวมเสื้อผ้าหลวมโพรก เผยอกออกมา แต่พออีกฝ่ายเอ่ยเพียงประโยคเดียว กลับทำราวกับว่านางคิดหมายในรูปโฉมบุรุษของเขา ช่างน่าคับข้องใจนัก
ฉวยจังหวะนี้ หยวนซู่หมิงดึงเสื้อผ้ามาติดกระดุมอย่างไร้อารมณ์ ปกปิดแผงอกที่ขาวกว่าคนทั่วไปอยู่สามส่วน
ท่าทีระแวดระวังของเขาทำให้ใบหน้าโจวเจินเจินมืดครึ้ม ในใจโห่ร้องอย่างเดือดดาล เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าระวังใครอยู่? คิดหรือว่าข้าจะทำอะไรเจ้า?
หยวนซู่หมิงถามนางว่า “เจ้ามาหาข้า มีธุระหรือ?”
โจวเจินเจินพูดไม่ออก มิใช่เจ้าหรือที่ให้ข้ามา? เจ้ายกเวทีขึ้นมาเสียใหญ่โต แล้วยังทำท่าทีแข็งกร้าวปิดประตูไม่ต้อนรับแขกเช่นนั้น คงไม่คิดลงจากเวทีแล้วกระมัง?
“คุณชายหยวน บางครั้งการแสร้งโง่ก็มิใช่นิสัยที่ดี”
“เจ้านับว่าไม่โง่” เขามองนางแวบหนึ่ง ก่อนยกชาขึ้นดื่มอีกคำ
นางจึงว่า การคบหากับคนฉลาดช่างเหน็ดเหนื่อยนัก มีธุระก็ไม่พูดมาตรง ๆ เอาแต่หยั่งเชิงอ้อม ๆ ทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ ช่างเหนื่อยเหลือเกิน
“ลู่เหยี่ยนให้ผลประโยชน์อะไรแก่เจ้า?”