เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6
ยามโจวเจินเจินออกจากเรือน บังเอิญพบโจวเซี่ยนที่เพิ่งกลับจากเที่ยวเล่นจนเพลิน
หลินกงกงซึ่งตามหลังโจวเซี่ยนมาติด ๆ รีบรายงานว่า “คุณหนูหกออกจากศาลบรรพชนแล้ววันนี้ คุณชายเก้าอยากแวะไปหอเจียนเจียหรือไม่ขอรับ?”
โจวเซี่ยนแค่นเสียง “นางถูกลงโทษให้คุกเข่าที่ศาลบรรพชนก็สมควรแล้ว เรื่องที่นางตบข้า ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับนางเลย”
โจวเจินเจินซึ่งซ่อนอยู่ในมุมลับกัดฟันกรอด เจ้าหนู คงต้องสั่งสอนเสียหน่อยแล้ว!
อวิ๋นเฟยยืนอยู่ด้านหลังโจวเจินเจิน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะกลัวว่านายท่านของนางจะวู่วามพุ่งออกไปตบคุณชายเก้าอีกสักยก ในฐานะประมุขตระกูล นางยิ่งไม่อาจปล่อยให้อารมณ์นำหน้าได้
เสียงโจวเซี่ยนถามหยางกงกงดังลอยมาแต่ไกล “คราวนี้นางโง่เง่านั่นก็ถูกหามกลับหอเจียนเจียเหมือนคราวก่อนหรือไม่?”
ฟังคำถามที่ปากไม่ตรงกับใจของเขาแล้ว แววตาโจวเจินเจินก็อ่อนโยนลง เจ้าหนูนี่ก็ยังมีน้ำใจอยู่บ้าง
หอชุมนุมวรรณศิลป์ เพียงฟังชื่อก็รู้ว่าเป็นสถานที่รวมเหล่าผู้มีชื่อเสียงและปัญญาชน หอแห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากโจวเจียฟาง นั่งรถม้าไปใช้เวลาราวหนึ่งเค่อ
คุณหนูญาติฝ่ายนอกไช่ถงรออยู่ในห้องส่วนตัวแล้ว โจวเจินเจินเพียงขึ้นไปชั้นสองก็พบได้เลย