เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5
นอกหอเซวียนเป่ย แม่นมเฉินเตรียมส่งโจวเจินเจินไปยังศาลบรรพชนเล็ก แม้จะเรียกว่าส่ง แต่แท้จริงแล้วแทบไม่ต่างจากการจับตาดู
“คุณหนูหก ทางศาลบรรพชนยามค่ำคืนเย็นเยียบ อวิ๋นเฟยยังไม่ค่อยมีประสบการณ์ ให้ข้าให้อวิ๋นเจินไปอยู่เป็นเพื่อนท่านดีหรือไม่?” แม่นมเฝิงเอ่ยแนะนำเสียงเบา นางคิดคำนวณในใจว่า คราวนี้ให้อวิ๋นเจินไปอยู่เป็นเพื่อนคุณหนูหก คุกเข่าที่ศาลบรรพชนเล็กสามวัน ให้อวิ๋นเจินยอมรับผิดแทนนางสักหน่อย เรื่องคราวนี้ก็คงผ่านไปได้แล้วกระมัง?
โจวเจินเจินเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “แม่นม ข้าว่าเจ้าความจำไม่ค่อยดีเสียแล้ว”
ถึงขั้นนี้แล้ว นางยังคิดถึงแต่เรื่องนี้ โจวเจินเจินแค่นหัวเราะเย็นชาในใจ ดูท่านางจะไม่ใส่ใจสิ่งที่ตนตักเตือนแม้แต่น้อย ไม่ว่านางจะเตือนอย่างไรสินะ?
“ข้าในฐานะนายท่านพูดคำไหนคำนั้น คายถ่มน้ำลายออกมาแล้วย่อมไม่กลืนกลับ เรื่องที่ถ่มน้ำลายใส่หน้าแล้วเช็ดเอง ข้าไม่มีวันทำ” นางเกลียดแม่ลูกแม่นมของนางเข้ากระดูกจริง ๆ
สีหน้าแม่นมเฝิงเปลี่ยนไป “ไยต้องถึงขั้นนั้นด้วย ไยต้องถึงขั้นนั้นด้วย?”
“ไปกันเถิด พวกเราไปศาลบรรพชน”
แม่นมเฉินยืนอยู่ห่างออกไปสามจั้ง ไว้หน้าให้นางได้กำชับเรื่องบางอย่างก่อนค่อยไปศาลบรรพชน
แม่นมเฉินได้ยินบทสนทนาระหว่างโจวเจินเจินกับแม่นมเฝิงเลือนรางอยู่บ้าง เมื่อประกอบกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ก็อดคิดในใจไม่ได้ว่า คุณหนูหกกับแม่นมของนางดูจะมีเรื่องบาดหมางกันอยู่ไม่น้อย