เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของนาง หยวนซู่หมิงจึงหันมามอง
สายตาของทั้งสองสบกัน โจวเจินเจินสะดุ้งเล็กน้อย รีบเบือนสายตากลับมา มองปลายจมูก แล้วมองจิตใจ สองตำลึงเงิน ผู้ยิ่งใหญ่มองไม่เห็นข้า ผู้ยิ่งใหญ่มองไม่เห็นข้า…
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของนาง หยวนซู่หมิงก็เลิกคิ้ว นางรู้จักเขาหรือ?
นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาหลูเจียง เรื่องนี้ไม่มีคนนอกรู้ และเพราะไม่อยากถูกรบกวน เขาจึงใช้แซ่ทางมารดา หยวนซู่หมิงจำไม่ได้ว่าตนเคยติดต่อกับนางมาก่อน
เมื่อเห็นคนมากมายอยู่ที่นี่ ใบหน้าของไช่ถงก็ซีดเผือด สำหรับอาจารย์เฒ่าเจิง นางรู้ว่าช่วงสองตำลึงเงินวันที่ผ่านมาท่านยายส่งคนเตรียมของขวัญไปขอขมาเขาแล้ว รอให้น้าชายรองกลับมา ค่อยไปเชิญเขาอีกสักครั้ง เรื่องนี้ก็น่าจะผ่านไปได้
ที่นางวางแผนเล่นละครฉากนี้ แม้กระทั่งจงใจพูดแทงใจโจวเจินเจินในภายหลัง ก็เพียงต้องการยั่วให้อีกฝ่ายโมโห น้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนนี้อ่อนไหวและโกรธง่ายนัก จุดอ่อนชัดเจนเช่นนี้ นางไม่ฉวยใช้ก็ไม่ได้แล้ว
นางเพียงอยากให้อาจารย์เฒ่าเจิงเห็นด้านไร้เหตุผลและตีโพยตีพายของโจวเจินเจิน จากนั้นพาลเกลียดไปถึงบ้าน แล้วจะได้ยิ่งชิงชังโจวเซี่ยน และกดดันน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของนางเท่านั้น
ใครจะรู้ว่าน้องสาวลูกพี่ลูกน้องกลับไม่ถูกยั่วโมโห ซ้ำยังพูดถกเถียงข้าง ๆ คู ๆ ออกมาเป็นชุด
สถานการณ์ตอนนี้เห็นชัดว่านางเล่นเลยเถิดไปแล้ว คิดถึงตรงนี้ นางก็อดเหลือบมองสาวใช้คนสนิทที่แอบแง้มประตูออกไม่ได้อย่างหงุดหงิด โง่เง่าอะไรเช่นนี้?