เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3
เหล่าคุณหนูพากันจับกลุ่มสองสามคนเดินออกไป โจวเจินเจินเดินรั้งท้ายอย่างเชื่องช้า
อวิ๋นเฟยมีสีหน้าลังเล
โจวเจินเจินเห็นเข้าพอดี “มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ”
น้ำเสียงของโจวเจินเจินเรียบเฉย มีเพียงนางที่รู้ว่าภายในใจอัดอั้นความหงุดหงิด นางไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจะมาคอยคาดเดาความคิดของสาวใช้คนหนึ่ง หากไม่รู้ว่านางยังนับว่าภักดี อีกทั้งยังไม่มีคนที่เหมาะมือให้ใช้ โจวเจินเจินก็คงไม่ปล่อยให้นางครองตำแหน่งสาวใช้ใหญ่ต่อไป
“เรื่องเป็นเช่นนี้ เมื่อครู่อวิ๋นยวี่มารายงานว่า คุณชายเซี่ยนซุกซนอีกแล้ว ไม่รู้ว่าไปกลั่นแกล้งท่านอาจารย์อย่างไร จนอาจารย์เฒ่าเจิงสะบัดแขนเสื้อจากไปด้วยความโมโห”
เมื่ออวิ๋นเฟยเอ่ยถึงน้องชายของนาง โจวเซี่ยน สีหน้าของโจวเจินเจินก็เปลี่ยนไป นางพลันนึกถึงเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งขึ้นได้ จึงก้าวฉับ ๆ ไปยังเรือนของเขา
โจวอิ๋งอิ๋งกับคนอื่น ๆ กำลังสนทนากันอยู่ข้างหน้า นางกำลังคุยกับโจวซิ่วซิ่วแห่งเรือนสายที่หก เรื่องที่จะไปเยี่ยมมารดาของอีกฝ่ายแต่เช้าตรู่วันพรุ่ง
ฝีเท้าของโจวเจินเจินชะงักลงเล็กน้อย
มารดาของโจวซิ่วซิ่วคือสกุลเจิ้ง โจวเจินเจินเรียกนางว่าท่านป้าหง