เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2
โจวเจินเจินมิได้ใส่ใจมากนัก กลับเดินสำรวจหอเจียนเจียไปมาสองรอบตามลำพัง สองรอบนั้นคิดเป็นเงินสองตำลึงเงิน บ้างก็ลูบคลำสิ่งนี้เพื่อรำลึกถึงสิ่งนั้น จิตใจจมดิ่งอยู่ในห้วงความทรงจำ
ที่จริงแล้ว การกระทำเช่นนี้ของนางนับว่าผิดปกติอยู่บ้าง
ทว่าบ่าวไพร่ต่างหลบเลี่ยงนาง แม้จะรู้สึกว่าพฤติการณ์ของนางแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่กล้าแสดงความผิดปกติออกมา
นายท่านของพวกเขาแต่เดิมก็มีนิสัยอ่อนไหวและโมโหง่ายอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อครู่ยังลงโทษอวิ๋นเจิน สาวใช้ที่สนิทที่สุดอย่างรุนแรง พวกเขาย่อมไม่กล้าหาเรื่องผู้ที่ตนไม่อาจล่วงเกิน
“คุณหนู ท่านกำลังหาอะไรอยู่หรือ บอกบ่าวเฒ่าเถิด บ่าวเฒ่าจะช่วยท่าน…” แม่นมเฝิงลองหยั่งเชิงเอ่ยถาม
โจวเจินเจินเหลือบมองนาง ตอบว่าไม่มีอะไร จากนั้นก็ไล่นางไป ก่อนจะเดินตรงไปนั่งบนเก้าอี้โยกในลาน มองดอกกุหลาบเลื้อยปกคลุมรั้วและกำแพงอย่างเหม่อลอย
เมื่อลูบไล้ต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นจนแน่ใจแล้ว นางจึงค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา และยืนยันได้ว่าตนกลับมายังตระกูลโจวในชาติก่อนอีกครั้ง
ในรัชศกคังจิ้ง ณ โจวเจียฟาง อำเภอหยาง แคว้นหลูเจียง จวนอันชิ่ง คนตระกูลโจวอาศัยรวมกันเป็นตระกูล
ตระกูลโจวเป็นตระกูลใหญ่ในจวนอันชิ่ง สืบทอดครอบครัวด้วยการทำนาและร่ำเรียน ภายในตระกูลมีสำนักศึกษาประจำตระกูล สายเลือดแห่งการศึกษาไม่เคยขาดช่วง ลูกหลานต่างสืบต่อกันเข้าสู่เส้นทางการสอบรับราชการ สั่งสมมานานกว่าร้อยปี จึงมีชื่อเสียงไม่น้อยในแถบหลูเจียง