เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1
กำแพงขาวกระเบื้องเขียว ร่มเงาไม้เขียวชอุ่ม ศาลาและหอคอยอบอวลด้วยกลิ่นอายโบราณ นี่คือภาพที่โจวเจินเจินมักฝันเห็นเลือนรางเป็นครั้งคราวยามสะดุ้งตื่นกลางดึก
“คุณหนูหกสกุลโจว?” เฉินช่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉงนเล็กน้อย
เสียงของเขาดึงนางกลับจากภวังค์ ทว่าขณะนี้ใบหน้าโจวเจินเจินยังคงสงบนิ่ง ในใจกลับสบถคำหยาบอยู่ระลอกหนึ่ง
นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนที่เข้านอนตรงเวลาสี่ทุ่ม จึงลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วกลับมาอยู่ที่บ้านในชาติก่อน
ผู้คนตรงหน้าเหล่านี้ค่อย ๆ เลือนหายไปจากความทรงจำของนางนานแล้ว อย่างไรชีวิตที่เหลือก็มีจำกัด ควรเก็บไว้ให้คนที่ทำให้นางมีความสุขมิใช่หรือ
ดูชุดนักเรียนของเฉินช่านในยามนี้สิ เขาสวมหมวกผ้าและห้อยชายยาว ทั้งยังมีสวีฟ่านเพื่อนร่วมสำนักอยู่ข้างกาย
และผู้คนรอบข้างที่เฝ้ามองพวกเขาเงียบ ๆ ภาพนี้ช่างคุ้นตาอย่างน่าประหลาด
ดูเหมือนนางจะย้อนกลับมายังฉากแรกที่พบเฉินช่านหรือ สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือก็คือจี้หยกชิ้นนั้นในคราวนั้น
ฉากนี้ในความทรงจำของนาง น่าจะเกิดขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อนแล้วกระมัง