ตอนที่ 177 ข้าจะสั่งสอนตระกูลขุนนางเหล่านี้

อิ๋งอีพยักหน้า "แล้วตอนนี้เล่า?"

"หนึ่งร้อยอีแปะต่อหนึ่งสือ สูงเกินไปแล้วขอรับ!" โม่เป่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงขรึม

อิ๋งอีดำเนินต่อ "ล้วนเป็นผู้ใดที่กำลังขายธัญพืชอยู่?"

โม่เป่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงขรึม "ธรรมชาติเป็นพ่อค้าเหล่านั้น พ่อค้าแสวงหากำไร ไม่สนใจเป็นตายของราษฎร!"

อิ๋งอีโบกมือ คร้านจะฟังถ้อยคำอ้างชุดนี้ จึงดำเนินต่อ "แล้วเบื้องหลังพ่อค้าเหล่านั้น คือผู้ใด?"

โม่เป่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงขรึม "คือตระกูลใหญ่ต่าง ๆ ตระกูลขุนนางขอรับ!"

อิ๋งอีพยักหน้า มองไปยังฝูซูและเซียวเหอ แล้วกล่าวอย่างช้า ๆ "เมืองใหม่ของข้ามีผู้ลี้ภัยสามแสนคน! ผู้ลี้ภัยสามแสนคนนี้ แม้แต่เมืองเสียนเมืองหยางเฉิงยังไม่กล้ารับไว้! เพราะธัญพืชที่ผู้ลี้ภัยสามแสนคนใช้จ่ายในแต่ละวัน ล้วนเป็นตัวเลขมหาศาล!"

"แต่ ข้ารับไว้!"