ตอนที่ 19 ระลึกความขมขื่นเพื่อซาบซึ้งความหวาน? ไม่! ข้าจะเสพสุข!

อิ๋งอีมองดูเจ้าตาเฒ่าผู้นี้ด้วยความประหลาดใจ

เขาคาดไม่ถึงเลยว่า ตาเฒ่าที่ออกรบทำศึกมาทั้งชีวิตคนหนึ่ง จะให้ความสนใจกับความเป็นอยู่ของราษฎรถึงเพียงนี้

“ได้ธัญพืชเช่นนี้มา ราษฎรใต้หล้าไฉนเลยจะต้องกังวลว่าจะไม่มีข้าวประทังท้อง ใต้หล้าไฉนเลยจะไม่สงบสุขเล่า!” หวังเจี่ยนคุกเข่าคารวะลงไปอย่างหนักแน่น ร่างกายสั่นเทาเบา ๆ ด้วยความตื่นเต้น

เมื่ออิ๋งอีเห็นเช่นนั้น จึงรีบยื่นมือแทรกแซงไปประคองขึ้นท่านผู้เฒ่าหวังเจี่ยนมา

“ท่านผู้เฒ่า ท่านไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ ก็แค่พืชผลทางการเกษตรอย่างหนึ่งเท่านั้น ท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่……” อิ๋งอีกล่าวไปตามสบาย

หวังเจี่ยนโบกมือส่ายหน้า “องค์ชาย ท่านยังไม่เข้าใจ! นับแต่อดีตกาล การทำศึกออกรบไม่เคยเป็นเป้าหมายเลย ท่านรู้หรือไม่ว่าเป้าหมายสุดท้ายของการทำศึกคือสิ่งใด?”