ตอนที่ 20 จงเป็นสุนัขของข้า เจ้าจึงจะมีชีวิตต่อไป

“เจ้าเด็กเหลือขอ! นี่เจ้ากำลังแถข้าง ๆ คู ๆ ชัด ๆ” หวังเจี่ยนรู้สึกกลัดกลุ้มอยู่บ้าง

อิ๋งอีส่ายหน้า “นี่มิใช่การแถข้าง ๆ คู ๆ นี่คือความแตกต่างทางแนวคิดและมุมมองของพวกเราต่างหาก”

“ในยุคสมัยของพวกท่านแม่ทัพชรา ธัญพืชขาดแคลน อาหารประเภทเนื้อยิ่งหายากเป็นอย่างยิ่ง อยากจะดื่มสุราก็ยากยิ่งกว่ายาก ทว่าหลังจากที่ต้าฉินของพวกเราก่อตั้งขึ้น ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ผลผลิตธัญพืชก็เพิ่มขึ้นทุกปี สภาพความเป็นอยู่ของราษฎรดีขึ้นหรือไม่เล่า” อิ๋งอีถาม

หวังเจี่ยนพยักหน้าเล็กน้อย

“เช่นนั้นแล้ว การที่ชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนดีขึ้น มิใช่สิ่งที่พวกเราควรปรารถนาหรอกหรือ เหตุใดในวาจาของท่าน การเสพสุขถึงกลายเป็นความผิดไปได้เล่า”

“เอ่อ...” ชั่วขณะนั้นหวังเจี่ยนไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไร