บทที่ 150

บทที่ 150

ตระกูลเล็กๆ กลับกลายเป็นเป้าหมายความร่วมมือที่ดีที่สุดงั้นหรือ?

ตรรกะนี้ทำให้เคอหลงรู้สึกตามไม่ค่อยทัน

เขามองจี๋มั่วเลี่ยด้วยความสงสัย ทว่ากลับเห็นอีกฝ่ายส่งสายตาประมาณว่า "ตามใจคุณนายทุกอย่าง" มาให้

เอาเถอะ! ในเมื่อพวกคุณสองสามีภรรยาอยากเล่นอะไรก็ตามใจ ฉันไม่แสดงความคิดเห็นแล้วก็ได้ไม่ใช่หรือ?

เคอหลงจึงกลืนคำถามความสงสัยลงคอไปทันที "ได้! ไว้เดี๋ยวมีลู่ติดต่อผมมาอีก ผมจะนัดเขามาที่บริษัทของเราเอง! ถึงตอนนั้นคุณนายจะเจรจาต่อหน้ากับเขาด้วยตัวเองเลยไหม?"

"ได้สิ! ถึงตอนนั้นนายค่อยบอกฉันนะ!" กู่เสี่ยวอูพยักหน้ารับ

กลับมาถึงคฤหาสน์พลเอก

เดิมทีกู่เสี่ยวอูตั้งใจจะให้หูหยางและคิดด์ส่งเด็กสองคนกลับไป แต่แองเจิลกลับกอดคอเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เธอยื่นมือไปลูบหลังของแองเจิลเบาๆ แล้วเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แองเจิลเป็นเด็กดีนะ พี่สาวต้องไปทำลูกชิ้นทอดกับหมูกรอบให้พวกเธอทานยังไงล่ะ! หนูรบกวนกับเสี่ยวเฮยกลับไปก่อนดีไหมจ๊ะ?"