บทที่ 151

บทที่ 151

ในห้องทำงาน

จี๋มั่วเลี่ยรู้ว่าตัวเองควรจะไปจัดการกับงานราชการที่กองพะเนินเทินทึกเหล่านั้น แต่เขากลับควบคุมความหงุดหงิดพลุ่งพล่านในใจเอาไว้ไม่ได้ อ่านเอกสารราชการพวกนั้นไม่ลงเลยสักนิด

ผู้หญิงคนนั้นคอยดูแลเอาใจใส่ความรู้สึกของทุกคน ยกเว้นก็แต่เขาที่ถูกมองข้ามไปคนเดียว!

ตัวเขาออกจะตัวโตขนาดนี้ เธอมองไม่เห็นหรือไง?

ทำไมถึงไม่ยอมถามเขาสักคำล่ะว่าอยากกินอะไร?

จี๋มั่วเลี่ยยกมือขึ้นนวดขมับ บังคับให้ตัวเองคิดเรื่องงานต่อไป เงามองออกไปยังเอกสารราชการ ประจวบเหมาะกับที่เห็นคำร้องขอจัดซื้อเนื้อสัตว์อสูรจากหัวหน้าฝ่ายส่งกำลังบำรุงกองพลทหารที่สี่ ซึ่งยื่นเรื่องสั่งซื้อเข้ามายังบริษัทแปรรูปอาหารเสี่ยวอูพอดี

จัดซื้อเนื้อสัตว์อสูรงั้นเหรอ?

หึ! ซื้อไปแล้วพวกนายจะทำเป็นกันหรือไง?

หรือว่าจะต้องส่งคนไปเรียนรู้วิธีทำจากผู้หญิงคนนั้นกันล่ะ?