บทที่ 131

บทที่ 131

สวนพฤกษาจำลองกว้างขวางมาก

เอมี่ดึงดันเดินมาได้กว่าครึ่งทาง จนในที่สุดก็เหนื่อยจนก้าวขาไม่ออก

เมื่อเห็นเธอก้มหน้าก้มตาและแทบไม่มีแรงจะพูด กู่เสี่ยวอู จึงยิ้มแล้วอุ้มเธอขึ้นมาทันที

"อา! คุณนาย ฉันเดินเองได้ค่ะ!" เอมี่ตกใจจนหน้าถอดสีและเอ่ยอย่างลิบลับ

กู่เสี่ยวอู ขยับตัวเธอให้กระชับขึ้น "เดินมาไกลขนาดนี้ เก่งมากแล้วนะจ๊ะ! เสี่ยวเฮยกับแองเจิลยังรออยู่เลยนะ! ฉันอุ้มเดินไปจะเร็วกว่า! อย่าปล่อยให้พวกเขาต้องรอนานเลย!"

"คุณนาย ถ้าอย่างนั้นให้หุ่นยนต์พี่เลี้ยงมาอุ้มฉันเดินไปแทนดีกว่าไหมคะ?" เอมี่เอ่ยด้วยความรู้สึกเกรงใจไม่น้อย

เธอก็อยากทำอย่างนั้นอยู่หรอก! ปัญหาคือไม่มีสิทธิ์การใช้งานน่ะสิ!

กู่เสี่ยวอู กลืนไม่เข้าคายไม่ออกในใจ ทำได้เพียงฝืนหาข้ออ้าง "ไม่ต้องห้าม! หนูไม่ได้หนักสักหน่อย! ฉันอุ้มเธอกลับไปเร็วกว่าตั้งเยอะ ถือโอกาสออกกำลังกายไปด้วยในตัว!"

เพื่อพิสูจน์ความจริงของคำพูดตัวเอง กู่เสี่ยวอู เลยอุ้มเอมี่แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ออกไปเสียเลย