กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 130
ไม่สบอารมณ์เลย!
กู่เสี่ยวอูไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย!
เธอเดาไว้ไม่มีผิดว่าคนจากตระกูลกู่ซือเท่อต้องหาทางกลั่นแกล้งเธออย่างแน่นอน แต่คาดไม่ถึงว่าเสื้อผ้าที่อีกฝ่ายส่งมาทั้งหมดจะเป็นสินค้ามีตำหนิ!
เอาแค่กางเกงก็พอ ด้านหลังกางเกงมีรอยขาดเป็นรูโบ๋ ขาสองข้างยาวไม่เท่ากัน ส่วนเนื้อผ้าก็ดูไม่ออกจากสัมผัสเลยว่าระบายอากาศได้หรือไม่ แค่เอามาใช้เป็นผ้าขี้ริ้วยังไม่คู่ควรเลยด้วยซ้ำ! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบางตัวที่มีรอยเปื้อนเปรอะเปื้อนไปหมดจนซักอย่างไรก็ไม่ออก!
ไหนจะเสื้อผ้าพวกนั้น รอยยับกับรอยขาดเธอก็ขี้คร้านจะเอ่ยถึงแล้ว เสื้อผ้าที่มีแขนเสื้อยาวสั้นไม่เท่ากัน หรือบางตัวมีแขนเสื้อโผล่มาสามข้างแบบนั้นก็ยังอุตสาหะหลุดออกมาจากโรงงานวางจำหน่ายได้อีกหรือนี่?
เมื่อมองป้ายสินค้าที่ห้อยอยู่บนเสื้อผ้าเหล่านี้ เธอนึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าเสื้อผ้าล็อตนี้ผ่านการตรวจสอบคุณภาพมาได้อย่างไร!
หรือว่าจะเป็นของที่คนจากตระกูลกู่ซือเท่อไปคุ้ยมาจากกองขยะที่ไหนกันแน่นะ?
คิดไปคิดมา กู่เสี่ยวอูจึงตัดสินใจไปขอความช่วยเหลือจากลุงปีเตอร์
ทว่าเธอกลับสนิทใจลืมเรื่องโรคย้ำคิดย้ำทำและโรคกลัวความสกปรกของลุงปีเตอร์เสียสนิท