บทที่ 132

บทที่ 132

มีเสื้อผ้าอยู่ไม่กี่ชุดแบบนี้ ในนั้นยังมีเสื้อที่มีสามแขนตัวนั้นอยู่ด้วย กู่เสี่ยวอูมองแล้วแทบไม่อยากจะมองเลย

หากไม่ใช่เพราะลุงปีเตอร์บอกว่าเสื้อที่มีสามแขนตัวนี้เอาไว้ให้เสี่ยวเฮยใส่พอดี กู่เสี่ยวอูคงคิดว่าอีกฝ่ายทำไปเพื่อไม่ให้เธอน่าอับอายจนเกินไป ถึงได้หยิบเสื้อผ้าไม่กี่ชุดออกมาส่งๆ เพื่อปลอบใจเธอ

"ลุงปีเตอร์ เสื้อผ้าพวกนี้รบกวนคุณช่วยจัดการให้หน่อยนะคะ! ฉันจะไปคิดบัญชีกับคนของตระกูลกู่ซือเท่อเดี๋ยวนี้แหละ! ให้พวกเขาจัดส่งมาให้ใหม่อีกรอบ!" พูดจบ กู่เสี่ยวอูด้วยความโมโหก็เดินสะบัดก้นจากไป

พ่อบ้านปีเตอร์จ้องมองแผ่นหลังของเธอด้วยความงุนงง คนของตระกูลกู่ซือเท่ออย่างนั้นหรือ? ทำไมน้ำเสียงของคุณนายถึงได้เหมือนกับว่าตัวเธอเองไม่ได้เป็นคนของตระกูลกู่ซือเท่ออย่างนั้นแหละ! หรือว่าพอแต่งงานกับท่านพลเอกแล้ว จะถือว่าคฤหาสน์พลเอกเป็นบ้าน และตัดขาดจากตระกูลกู่ซือเท่อไปแล้วกันแน่?

ตลอดทาง กู่เสี่ยวอูอัดอั้นความโมโหเอาไว้ในอก

เดิมทีเธอยังรู้สึกเกรงใจนิดหน่อยที่แกล้งทำเป็นบอกว่ายังไม่ได้รับสินค้า แต่ตอนนี้พอเห็นเสื้อผ้าที่อีกฝ่ายส่งมาให้แล้ว เธอไม่มีภาระทางจิตใจหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย!

พอเข้าห้องปุ๊บ เธอก็ส่งสัญญาณวิดีโอคอลฉุกเฉินติดต่อไปยังปลายสายทันที