บทที่ 129

บทที่ 129

เคอหลงตกใจเสียจนไม่รู้ว่าจะต้องแสดงปฏิกิริยาอย่างไรออกมาดี

สินเดิมงั้นหรือ?

ของพวกนี้ยังมีตามมาทีหลังได้ด้วยหรือ?

อีกอย่าง ตระกูลกู่ซือเท่อผู้ยิ่งใหญ่ทำไมถึงใจแคบลงมือหยิบจับอะไรได้น้อยนิดขนาดนี้?

คุณหนูใหญ่ของตระกูลออกเรือนทั้งที สินเดิมมีแค่สารอาหารเหลวห้าพันขวดกับเสื้อผ้าชุดหนึ่งเนี่ยนะ?

พูดออกไปไม่กลัวคนอื่นหัวเราะจนฟันร่วงหรือไง!

เดาความคิดของเคอหลงได้ จี๋มั่วเลี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า "ตระกูลกู่ซือเท่อไม่ใช่ไม่ให้ความสำคัญกับกู่มั่วลี่ แต่พวกเขาทัศนคติไม่ดีกับผมต่างหาก!"

พอพูดแบบนี้ เคอหลงก็เข้าใจทันที รีบด่าทอกราด "นั่นมันตระกูลกู่ซือเท่อตาถึงไม่พอต่างหาก! พวกเขาคิดว่านายระดับพลังจิตตกต่ำแล้วจะไม่มีอนาคตแล้วหรือไง? ฉุย! สายตาสั้นมองการณ์ไกลไม่เป็น! คนในตระกูลพวกนั้นทำธุรกิจจนแม้แต่น้ำใจคนก็ไม่มีเหลือ เห็นแก่ตัวมองแต่ผลประโยชน์!"

จี๋มั่วเลี่ยเม้มริมฝีปากไม่ได้ออกความเห็นว่าอย่างไร "ท้ายที่สุดผมก็โคม่าไปนานขนาดนั้น พวกเขาไม่ขอถอนหมั้นก็ถือว่าดีมากแล้ว!"