บทที่ 107

บทที่ 107

กู่เสี่ยวอูไม่ได้คุมตัวเคอรี ลาร์เอาไว้ แต่หลังจากที่เธอข่มขวัญอีกฝ่ายจนสั่นกลัวแล้ว ก็ปล่อยตัวให้อีกฝ่ายกลับไป

ผู้คนที่ร่วมเดินทางออกไปจากดาวเนบิวลาพเนจรพร้อมกับเคอรี ลาร์ ยังมีคนจากตระกูลปานหลู่รวมอยู่ด้วย

นักธุรกิจที่สามารถยืนหยัดอยู่ได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง ย่อมไม่มีคนโง่เง่าอยู่แล้ว

คนจากตระกูลปานหลู่ย่อมฟังออกอย่างแน่นอนว่าคำพูดของคุณนายพลเอกผู้นั้นไม่ได้มีไว้พูดให้เคอรี ลาร์ฟังเพียงคนเดียว ดังนั้นจึงรีบเดินทางกลับตระกูลเพื่อรายงานเรื่องนี้ในทันที

เมื่อคนจากตระกูลทั้งสองจากไปแล้ว กู่เสี่ยวอูพลันรู้สึกว่าอากาศรอบตัวสดชื่นขึ้นมาในทันใด

เธอมองเงยหน้าขึ้นไปยังผู้คนที่กำลังยืนมุงดูความสนุกสนานเหล่านั้น แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส "ทุกคนวางใจได้เลยนะคะ สร้อยข้อมือหินเจ็ดสีและเนื้อสัตว์อสูรฉันจะรับซื้อเอาไว้แบบไม่อั้นตลอดไปเลยค่ะ! อีกอย่าง ฉันคิดว่าราคาเดิมมันค่อนข้างต่ำไปหน่อย ซึ่งมันไม่ยุติธรรมกับพวกคุณเลยสักนิด! รอให้ฉันทำการสำรวจตรวจสอบภาพรวมเสร็จเรียบร้อยแล้ว จะทำการกำหนดราคาจัดซื้อที่เป็นหนึ่งเดียวกันขึ้นมาใหม่ รับรองว่าจะไม่เอาเปรียบทุกคนอย่างแน่นอนค่ะ!"

ทันทีที่สิ้นเสียงพูด เสียงปรบมือก็ดังระเซ็งแซ่ขึ้นไปทั่ว