เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ห้าเดือนต่อมา ครรภ์แฝดของหลีลั่วก็เริ่มปั่นป่วนคลอดก่อนกำหนด
วันนั้นฟ้ายังไม่สว่าง หลีลั่วก็ตื่นขึ้นเพราะอาการปวดท้องที่จู่โจมมากะทันหัน
นางกำชายผ้าห่มแน่น กัดฟันไม่ส่งเสียง แต่ความเจ็บนั้นถาโถมเข้ามาทีละระลอก ถี่ราวกับน้ำขึ้นน้ำลง จนในที่สุดนางก็อดร้องออกมาไม่ได้
“อ๊า!”
โม่เป่ยยวนที่เฝ้าอยู่นอกโถงได้ยินเสียงร้องอันเจ็บปวดนี้ ร่างทั้งร่างก็ผุดลุกจากเก้าอี้ราวกับถูกไฟลน จนเกือบชนโต๊ะน้ำชาข้างหน้าล้มคว่ำ
เขาเดินไปมาเฝ้าอยู่นอกห้องคลอด ฝ่าเท้าย่ำลงบนอิฐทองดังตึงตัง
เสียงร้องข้างในยิ่งถี่กระชั้น ฝีเท้าของโม่เป่ยยวนก็ยิ่งเร็วขึ้น เขากำหมัดแน่น ชะเง้อมองประตูโถงที่ปิดสนิทเป็นระยะ บางครั้งถึงกับคิดจะบุกเข้าไปตรง ๆ
“ฝ่าบาท ท่านเข้าไปไม่ได้ขอรับ! ห้องคลอดเป็นสถานที่สำคัญ จะเป็นกาลกิณีต่อพระวรกายมังกร!” เหล่าขันทีเฝ้าประตูคุกเข่าราบเต็มพื้น อ้อนวอนอย่างทุกข์ทรมาน
ฝีเท้าของโม่เป่ยยวนหยุดชะงัก เขาก้มลงมองพวกเขาแวบหนึ่ง
แววตานั้นเย็นเยือกจนแทบจะแช่แข็งคนให้ตายได้