เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ข้าชื่อเซี่ยหลิน ชื่อรองจิ่งเยวียน มีความหมายว่าช่วงเวลาดีงามกำลังจะมาถึง และห้วงลึกอันสงบนิ่งครองตน
แต่ชาตินี้ของข้า ช่วงเวลาดีงามไม่เคยมาถึง ห้วงลึกก็ไม่เคยลึกเลย ตั้งแต่ต้นจนจบ ข้าเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่โตมาในความมืดมิด พยายามสุดชีวิตคว้าเอาความอบอุ่นเพียงน้อยนิดนั้นไว้ สุดท้ายกลับเผาตัวเองและทุกคนจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
การเกิดของข้า คือยันต์เร่งความตายแผ่นหนึ่ง
ขณะที่เสด็จแม่ให้กำเนิดข้า พระนางตกเลือดอย่างหนักจนไม่อาจผ่านพ้นมาได้ ได้ยินว่าชั่วขณะที่ข้าลงสู่พื้นโลก นางผดุงครรภ์ยังไม่ทันเอ่ยคำ “ยินดี” ภายในโถงก็มีผู้คุกเข่าลงเต็มไปหมดแล้ว เสียงร่ำไห้กลบเสียงทารกแรกเกิด
เสด็จพ่อยืนอยู่นอกประตู ไม่ได้เข้ามา พระองค์ยืนอยู่ที่นั่นเนิ่นนาน สุดท้ายเพียงทิ้งไว้หนึ่งประโยคว่า “เด็กคนนี้เป็นกาลกิณีมารดา เราจึงไม่ปรารถนาจะพบมันอีก”
ตั้งแต่นั้นมา ข้าก็ถูกทิ้งไว้ในมุมที่ห่างไกลที่สุดของตำหนักเย็น มีขันทีชราสองคนคอยเลี้ยงดูจนเติบใหญ่
ข้าจำความได้ตั้งแต่ยังเล็ก พอสามปี ข้าก็รู้ว่าตัวเองชื่อเซี่ยหลิน เป็นองค์ชาย แต่ก็เป็นคนที่เสด็จพ่อรังเกียจที่สุด