กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ข้าบอกว่า… ข้าคือหลีลั่ว! หลีลั่วที่ถูกเจ้าทำร้ายจนตายในชาติก่อน! จักรพรรดิเซี่ย ข้ามาหาเจ้าและซูอีเพื่อแก้แค้น ยามนี้ข้าสังหารซูอีไปแล้ว ต่อไปก็สมควรถึงคราวเจ้า!”
หลีลั่วก้าวเข้าใกล้จักรพรรดิเซี่ยทีละก้าว ก่อนเอ่ยขึ้นท่ามกลางสายตาที่เขาจับจ้อง “เจ้าอย่าเพิ่งหวาดกลัวถึงเพียงนั้น! ข้ายังมีเรื่องบางอย่างให้เจ้าทำ ฉะนั้นยามนี้เจ้าจึงยังตายไม่ได้
เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกระยะหนึ่ง รอจนข้ากับท่านอ๋องใช้ประโยชน์จากเจ้ายึดครองแคว้นเฉินได้แล้ว เมื่อนั้นจึงจะเป็นวันตายของเจ้า!”
เมื่อจักรพรรดิเซี่ยได้ยินถ้อยคำนี้ ในแววตาของเขาไม่เพียงไร้ความหวาดกลัว กลับเริ่มหัวเราะออกมาเสียด้วยซ้ำ
“หลีลั่ว? เจ้าคือหลีลั่ว? เจ้าคือหลีลั่วจริง ๆ หรือ?”