กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลีลั่วพยักหน้า “ใช่ ข้าคิดเช่นนี้ แต่เจ้านั้นคิดอย่างไร ข้าไม่ทราบ เจ้าบอกข้ามาสิ เจ้าอยากเป็นฮ่องเต้ของสองแคว้นหรือไม่”
โม่เป่ยยวนแทบไม่ต้องครุ่นคิด “เปิ่นหวังไม่ต้องการ เปิ่นหวังเพียงอยากให้อาลั่วมีความสุข แต่หากอาลั่วอยากให้เปิ่นหวังไปเป็นฮ่องเต้ของสองแคว้นนี้ เปิ่นหวังก็จะไป เพราะเมื่อทำเรื่องนี้แล้ว อาลั่วจะมีความสุข”
หลีลั่ว “……”
นางนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำเสียงจริงจัง “โม่เป่ยยวน ข้าหวังว่าต่อจากนี้ไม่ว่าเจ้าจะทำสิ่งใด มิใช่เพื่อให้ข้ามีความสุขเป็นหลัก หากแต่เพื่อให้เจ้ามีความสุขเองเป็นหลัก”
โม่เป่ยยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนรู้สึกว่าคำนี้เข้าใจได้ยากนัก “แต่ความสุขของเปิ่นหวังล้วนมาจากอาลั่ว เปิ่นหวังอยากยึดอาลั่วเป็นหลัก”