กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลีลั่วสีหน้าไม่ดีเอ่ยขึ้น “แต่หากข้าตาย คนในเผ่าที่ท่านสังหารไปจะฟื้นคืนชีพหรือ? ไม่ พวกเขาย่อมทำไม่ได้”
หลีลั่วมองนาง เสียงเยือกเย็น “ฉะนั้นบัดนี้ข้ายังไม่ยอมตาย เพราะผู้ที่สมควรตายที่สุดก็คือ เจ้า ซูอี”
คำยังไม่ทันจบ หลีลั่วเอื้อมมือกะทันหัน ผลักคอของซูอีรัดแน่น
ซูอีทั้งร่างถูกฉุดลอยขึ้น เท้าเหยียบพื้นไม่ถึง ใบหน้าเข้มคล้ำคลั่ง สองมือรั้งมือของหลีลั่วสุดกำลัง
“เจ้า…เจ้า…ปล่อย…ปล่อยข้า…”
เล็บของนางข่วนหลังมือหลีลั่วเป็นแผลเลือดซิบซาบ กระทั่งหลีลั่วไม่สนใจแม้แต่คิ้วก็มิได้ขมวด
ช่วงขณะที่ซูอีกำลังขาดใจ หลีลั่วก็ปล่อยมือ