กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลุงใหญ่เพิ่งจะรู้ตัว รีบปิดปาก แต่บนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนนและความเจ็บปวดใจ
โม่เป่ยยวนลุกขึ้นยืนจากข้างกองไฟ ปัดฝุ่นบนชายเสื้อ พลางเอ่ยด้วยเสียงสงบ:
“เวลาก็ไม่น้อยแล้ว พวกเจ้าพักผ่อนเสียเถิด”
พวกผู้ลี้ภัยมองหน้ากันและกัน สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก ต่างคนต่างกลับไปยังที่เดิมของตนแล้วพักผ่อนลง
หลีลั่วนั่งอยู่ข้าง ๆ มาตลอด ฟังอย่างเงียบ ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยเอ่ยแทรก
พอโม่เป่ยยวนกลับมานั่งลงอีกครั้ง นางจึงเอียงศีรษะมองเขา ถามเบา ๆ ว่า “เห็นผู้ลี้ภัยกลุ่มนี้เป็นเช่นนี้ ในใจเจ้าคงไม่สบายใช่หรือไม่”