กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทั้งสองเพิ่งจากไป เยี่ยนเสวี่ยกับนางเยี่ยนก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังมาจากที่ไม่ไกลนัก จึงเงยหน้ามองไปพร้อมกัน
ทว่าโม่เป่ยยวนกับหลีลั่วจากไปนานแล้ว ภายในป่าเหลือเพียงเสียงลมพัดใบหญ้าเสียดสีกันดังสวบสาบ ทั้งสองจึงมองไม่เห็นสิ่งใด
“ท่านแม่ เสียงเมื่อครู่นี้เป็นเสียงลมหรือเสียงคนเจ้าคะ?”
“น่าจะเป็นเสียงลม เอาเถิด อย่าได้สนใจเลยว่าเป็นเสียงอะไรกัน รีบกลับกันเถอะ จะได้ไม่ถูกผู้ใดพบเข้า”
สองแม่ลูกไม่กล้าอยู่ต่อนานนัก จึงอุ้มหญ้าสมุนไพรรีบกลับค่ายพักไป
อีกด้านหนึ่ง โม่เป่ยยวนกับหลีลั่วเข้าไปถึงส่วนลึกของป่าแล้ว
แสงจันทร์ส่องสลัว เงาไม้ทับซ้อนเป็นชั้น ๆ ใบไม้แห้งใต้ฝ่าเท้าถูกเหยียบจนเกิดเสียง “สวบสาบ”