กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากจับสิ่งมีชีวิตเป็น ๆ ได้อีกหลายตัว โม่เป่ยยวนจึงถือถุงผ้าเต็มถุงเดินมาหาหลีลั่ว
“อาลั่ว สิ่งเหล่านี้พอแล้วหรือ”
หลีลั่วเปิดถุงผ้าดูแวบหนึ่ง พยักหน้าอย่างพอใจ “พอแล้ว คืนนี้ได้ของมาดีทีเดียว กลับไปเลี้ยงกู่วัยอ่อน พวกมันต้องชอบแน่”
โม่เป่ยยวนมองสิ่งเหล่านั้นที่ยังกระดุกกระดิกอยู่ในถุงผ้า รู้สึกเพียงสันหลังเย็นวาบ
แมลงพิษพวกนี้หน้าตาน่าเกลียดจริง ๆ!
แต่ดูเหมือนอาลั่วจะชอบมันมาก
สมแล้ว สิ่งที่อาลั่วชอบกับสิ่งที่เขาชอบนั้นไม่ค่อยเหมือนกัน
โม่เป่ยยวนกระตุกมุมปาก อย่างยอมจำนนเดินตามหลีลั่วกลับไปยังค่ายพัก
ทั้งสองหาที่พื้นเรียบ ๆ สักหน่อยนั่งลง