กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โม่เป่ยยวนได้ยินเช่นนั้น สีหน้าจึงยิ่งหนักลงอีกหลายส่วน ราวกับกลืนแมลงวันเป็น ๆ เข้าไปทั้งตัว:
“นางอยากอยู่ใกล้เปิ่นหวังมากกว่านี้ จึงแต่งงานกับน้องชายของเปิ่นหวังหรือ?”
หลีลั่วพยักหน้า “ใช่แล้ว! ก็เพราะเพียงเช่นนี้ นางจึงจะได้เห็นเจ้าทุกวัน”
โม่เป่ยยวนฟังคำนี้ของหลีลั่วแล้ว ในดวงตาก็เปี่ยมด้วยความรังเกียจที่ไม่อำพรางเลยแม้แต่น้อย:
“ก่อนที่นางจะแต่งงานกับโม่หวยจิ่ง เปิ่นหวังไม่เคยมีความคิดใด ๆ ต่อนางเลยแม้แต่น้อย
หลังจากนางแต่งงานกับโม่หวยจิ่งแล้ว เปิ่นหวังยิ่งไม่มีความคิดใด ๆ ต่อนางมากขึ้นไปอีก! เปิ่นหวังไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าในสมองของเยี่ยนเสวี่ยวันแล้ววันเล่าคิดอะไรกันอยู่