กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โม่หวยจิ่งถูกมารดาแท้ดุด่าต่อหน้าผู้คน ใบหน้าแดงก่ำราวกับตับหมู
“ท่านแม่ บุตรก็ทุกข์ใจมากพอแล้ว เหตุใดท่านยังมาซ้ำเติมกันอีก”
นางโม่ถอนหายใจ สุดท้ายก็ยังใจอ่อน นางยกมือตบไหล่โม่หวยจิ่ง กดเสียงต่ำ เอ่ยอย่างลับล่อ
“พอเถิด อย่ามัวแต่ทุกข์ใจอยู่ที่นี่เลย เจ้าเสียเยี่ยนเสวี่ยหญิงผู้นี้ไป ก็ยังมีตู้เวยไม่ใช่หรือ ตู้เวยผู้นี้ทำลายสำนักม่อของข้าให้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
เจ้าในฐานะสามีของนาง ควรจัดการนางให้ดีเสียหน่อย ให้นางได้ประจักษ์ฝีมือของเจ้าบ้าง”
โม่หวยจิ่งได้ยินคำว่า “ตู้เวย” ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ถูกแล้ว เขาไม่มีเยี่ยนเสวี่ย ก็ยังมีตู้เวย