ตอนที่ 297 เหตุใดเขาจึงน่าสะอิดสะเอียนถึงเพียงนี้?

โม่เป่ยยวนได้ฟังคำนี้ คิ้วยกรึ้นเล็กน้อย แววสนุกสนานผุดขึ้นในดวงตา

“อาลั่วคิดจะติดสินบนเจ้าเมืองหรือ”

หลีลั่วเลิกคิ้ว ตอบเขาอย่างมั่นหน้า

“ของข้านี่ไม่นับว่าติดสินบน อย่างมากก็แค่ใช้เงินแท่งซื้อเวลาแห่งอิสรเสรีสักหน่อย!”

โม่เป่ยยวนได้ฟังก็หัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว สายตาจมอยู่บนใบหน้าสวยสดใสนัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของนาง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกน่าสนใจ

“เช่นนั้นอาลั่ว หากเจ้าเมืองผู้นี้ไม่รับเงินแท่งก้อนนี้ของเจ้า ไม่ยอมขายเวลาให้เจ้า เจ้าจะทำอย่างไร”

หลีลั่วครุ่นคิดอย่างจริงจังครู่หนึ่ง กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง