ตอนที่ 296 อาลั่วมีเจตจำนงเช่นไรกันแน่?

อาการคันยิบ ๆ ที่เดิมทรมานราวกับเสียดแทงถึงหัวใจคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นข้างหนึ่งกดข่มลง บริเวณบาดแผลมีไอเย็นซึมออกมาทีละน้อย

โม่หวยจิ่งถอนหายใจอย่างโล่งอก ทรุดนั่งหมดแรงอยู่บนพื้น สภาพทั่วร่างทุลักทุเลยิ่งนัก

“ดีขึ้นมากแล้ว… ในที่สุดก็ดีขึ้นมากแล้ว…”

เยี่ยนเสวี่ยเองก็ประคองผงยาอันน้อยนิดที่ขูดเก็บขึ้นมาจากพื้น ค่อย ๆ ทาลงบนใบหน้าและท่อนแขนของตนอย่างระมัดระวัง

“ท่านแม่ ยานี้ได้ผลจริง ๆ! ข้ารู้สึกว่าไม่คันเท่าเดิมแล้วเจ้าค่ะ!”

นางเยี่ยนทายาลงบนขาของตนไปพลาง ถลึงตามองโม่หวยจิ่งอย่างดุดันไปพลาง

“ได้ผลก็ได้ผลอยู่หรอก แต่ถูกคนไร้มโนธรรมผู้นั้นทำหกเสียเกือบทั้งหมด! หากยังอยู่ครบทั้งขวด พวกเรา 3 คนคงหายไปนานแล้ว!”

สีหน้าของโม่หวยจิ่งพลันหม่นลง เต็มไปด้วยความไม่พอใจ