ตอนที่ 284 ฆ่าพวกมัน

โม่เป่ยยวนยืนอยู่ตรงประตู อาศัยแสงจันทร์ที่ส่องลอดมาจากด้านหลังมองจนเห็นสภาพภายในอย่างชัดเจน

เศษหญ้าเน่าเปื่อยเกลื่อนพื้นปะปนกับคราบเลือดแห้งกรัง ส่งกลิ่นคาวเหม็นชวนให้อาเจียน

ตรงมุมห้องยังมีเด็กอายุเพียง 12 ถึง 13 ปีอยู่ 2 คน ผ่ายผอมจนโหนกแก้มปูดสูง กอดกันตัวสั่นงันงก

ลูกกระเดือกของโม่เป่ยยวนขยับขึ้นลงคราหนึ่ง เขาเดินเข้าไปตวัดกระบี่ยาว ฟันโซ่เหล็กที่ล่ามอยู่กับเสาจนขาดทีละเส้น พลางกล่าวว่า

“ทุกคนอย่ากลัว ข้ามาช่วยพวกเจ้า นายอำเภอกับนักพรตมารผู้นั้นตายแล้ว พวกเจ้ากลับบ้านได้แล้ว”

ทุกคนต่างหันมองหน้ากัน ไม่มีผู้ใดกล้าเชื่อว่านี่เป็นความจริง